...هر کودکی که متولد می شود

با این پیام به دنیا می آید که

خدا هنوز از انسان نا امید نیست...

بحث ها که بالا می گرفت و طرف مقابل می دید جوابمان را نمی تواند بدهد زود میگفت :آخه مگه شما زمان انقلاب بودی ما انقلاب کردیم خوبه این انقلاب ازما به شمارسیده...کم می آوردیم و چیزی نمیگفتیم....ولی 9 دی که شد این بار ما نسل جوان انقلاب با اصیل های 22بهمنی بودیم که بار دیگر انقلاب کردیم تا ثابت کنیم که 57 و88 و... فرقی ندارد حق یکی ست و ناحق با تمام دقل بازی هایش از یک جنس است. ناتوان که میشود شیشه میشکند و تهمت میزند به اعتقادات مردم توهین میکند و ...روزهای سختی بود وقتی شادی فرقه های عقل گریز را میدیدی که از توهین به امام شیعیان شادی میکنند. خبرهای شادی هایشان که میرسید بغضی از جنس غروب های بقیع گلویت را می گرفت و می گیرد. اقلیت های دینی نمیدانم چرا آن روزها این قدر زیاد شده بودند و ازشان زیاد خبر داشتیم شاید منطقش را از 14بزرگتر از 23 میگرفت.

بی گمان انقلاب 57 زمینه سازظهور نظامی با جهت گیری اسلامی بوده است و یوم الله 9 دی یادآوری تمام آرمان هایی بود که می خواستند آن ها را برایمان ناکارآمد جلوه دهند. خواه ناخواه به این نتیجه میرسم که 9 دی فریاد بلند مردم ایران در تمام نسل ها بر سر کسانی بود که در دو دهه اعتقاداتشان را که تمام دارو ندارشان است و ولایتشان که تنها روزنه امید بخش برای فرداهای بهتر است را به سخره گرفته بودند و یا به بهانه اصلاح گری درصدد استحاله گری آنها بودند. کسانی که در دوره های دولت خود از هیچ خیانتی براین مردم کوتاهی نکردند و یا با ساده انگاری خود زمینه ساز اوج گیری منافقین در کشور شدند و چه زمانی بهتر از 9دی 88برای تسویه حساب با کسانی که خود را خواص میخوانند و با ادعای نچسب نخبه، خود را جدا از عوام می دیدند.

در وصف عظمت 9دی همین بس که  امسال توانست غبار دوسال نشسته بر خود را تکانی بدهد تا به بی خاصیت های نظام یادآوری کند که هنوز فتنه گری هایشان یادمان نرفته.به جای عذر خواهی به مردم پیش شرط ندهند. اگر اذن از رهبر داشتیم....

این گردبادها که به گردش  درآمدند     تسلیم رهبرند که توفان نمیکنند

9 دی با خود قشرهای مختلفی را همراه کرد مردمی که شاید غفلت ناشی از جنگ نرم دشمن های آشکار و پنهان، زوایای زندگی آن ها را تنها در ظاهر متاثر کرده باشد ولی هنوزآنقدر بی بصیرت نشده اند که امامشان را جلوی چشمانشان سرببرند. فریاد 9دی مردم ایران تلنگری بود بر این جهان یخ زده  که روزگار بی منجی دارد زیادی طولانی می شود.باید روزهای شبیه به 9دی آنقدر زیاد شوند و آنقدر مردم در هر گوشه جهان 9دی ای شوند تا خدا نیز به وعده خود عمل کند و احوال این قوم آخر الزمانی را با ظهور منجی تغییر دهد.

پیوند خوردن انقلابهای منطقه با جنبش 99%در آمریکا و اروپا به یک باره تمام  رویاهای بیداری جهانی را تحقق یافتنی ساخته است.

بی شک نه  دیگر دمیدن در آتش جنگ های داخلی در آفریقا، نه جنگ افروزی در خاورمیانه، نه حتی فتنه در ایران یا شاید جنگ جدید در خاورمیانه با سناریوهای خنده دار و یا حتی آمار های عجیب مایکل مور و ساختن مستند هایی که تخلیه روانی عصبانیت های ناشی از کاستی های نظام  سرمایه داری است و نیز بازی رسانه ای هیچ یک نمی تواند آمریکا وکشور های غربی را از مهلکه فروپاشی نجات دهد. این بار عروسک گردانان صهیونیستی خود باید جوابگوی خشم مردم باشند .

در پرداختن به این جنبش ولی باید یک نکته را در نظر داشت و آن این که این جنبش ها شاید در پیکار بزرگ "جهاد اقتصادی" قرار داشته باشند ولی هنوز جهاد ایدئولوژیک در آن ها رخ نداده است.درست است که تمام تمدن غرب بر پایه و اساس اقتصاد و سود و سرمایه بنا نهاده شده است ولی حرکت این جنبش ها را شاید اولین قدم برای از پا انداختن "انسان محوری" و یا هر مکتب "انسان خدا انگاری" در جهان می توان دانست .

جنبش مردمی در غرب جدای از به لرزه درآوردن پایه های نظام غربی و پرده برداشتن از چهره واقعی آزادی بیان، گاف دموکراسی غربیون نیز هست. بازداشت های گسترده مردم در آمریکا و اروپا مثال های روشنی از مفهوم دموکراسی و آزادی بیان مدنظر سردمداران غربی است.

جنبش وال استریت که این روزها به گستردگی 99%ملت ها رسیده است برای ما و بیشتر برای بعضی از غرب زده های دورو برمان، نمایاندن نقصان جدی در تمام ایدئولوژی هایی ست که می خواست روزی مدینه فاضله آن ها را بسازد.

مطمئنا حمایت از این جریان به عنوان، ادامه جریان مقابله با سرمایه داری و استکبار جهانی جزئی از وظایف ماست ولی شاید از وظایف دیگری که باید برای خود قائل باشیم تعمیق بخشیدن به گفتمان انقلاب اسلامی به عنوان تنها نظام  و گفتمان خدا محور است و صد البته برای تعمیق وگسترش آن خود نیز باید آن را باور کنیم.

چه ما بخواهیم وچه نخواهیم لیبرال دموکراسی غربی، و تمام رویاهای سرمایه داری آن در حال فرو پاشی ست ولی گذر از این پیچ تاریخی بی شک باید جهانی را بسازد که جدای از تمام مکاتب و نظریات شکست خورده، بتواند آینده روشن و قابل وصول برای همه انسان ها در نظر انقلابیون و نیز تازه به قیام پیوستگان ترسیم کند. ترسیم این آینده و جامعه برای ما که چارچوب ساخت جامعه مهدوی را داریم به نظر چندان مبهم و سخت نمی نمایاند.

حال و احوال این روز های مصر تمام گمانه زنی ها در مورد آینده انقلاب های جدید را به سوی تشکیل حکومت های اسلامی سوق می دهد.حکومت هایی که جدای از مسئله استقلال طلبی و آزاد اندیشی به تمام معنای دینی، استکبار ستیز است و یاور مظلوم.

حال این روز های کشور مصر ناجور حال اسرائیل ،ان شالله فردا پس فردا هم سران عرب را گرفته است .اوضاع این روز های مصر خون در رگ های هر مسلمانی به جریان می اندازد آنقدر که یاد آور روز های خوش پیروزی های حزب الله در جنگ های سی و سه روزه است.وقتی تلوزیون تصویر پایین افتادن پرچم اسرائیل از سفارتش که به منزله خاک تسخیر شده فلسطین است را نمایش می داد برای بیننده همان قدر آسیب پذیری خاک و مرز اسرائیل را مجسم می کرد.ته مانده هیمنه این کشور هم با فروریختن دیوارهای بتونی نابود شد تا رویای شکستن دیوارهای بتونی دور تا دور مسجد الاقصی را به واقعیت نزدیک کند.

حال این روز های مصر یک شبه رفتن راه سخت تکامل انقلاب است راهی که جز کشور دنیایی را برای آنها شیرین خواهد کرد.دنیایی که مطمئنا با ظهور منجی روزگار دیگری را به چشم خواهد دید.